ما آدم ها گاهی اوقات در دیدن٬ شنیدن و خواندن یکدیگر ٬ خصوصیات٬ نقاط ضعف و قوت و توانایی ها و ناتوانایی های همدیگر را می فهمیم.
می توانیم کمی ها را برطرف و درصدد شکوفا کردن و نشان دادن توانایی هایمان باشیم.
ما با حرکات و صحبت کردنمان به دیگران احترام می گذاریم یا بی احترامی می کنیم٬ بهتر است حتی در گفتن کوچک ترین حرف یا انجام کمترین حرکت اول فکر کنیم .
چقدر تاثیر گذار٬ اثر بخش٬ مفید و ... بوده و هستیم ؟ شاید حتی فکر کردن به آن هم تحولی در ما ایجاد کند.
گاهی اوقات فکر می کنم داشتن آرامش، خونسرد بودن و شخصیت آرامی داشتن چقدر خوب است و چقدر می تواند در دیگران هم اثر گذار باشد.
انسان آرام طالب آرامش است و از جدل گریزان ، او با فکرش تصمیم می گیرد نه با زبانش.
مدت زمانی است که وقتی عصبانی می شوم ، آرامش خود را از دست می دهم و پرخاشگر می شوم ، بعد از مدت کوتاهی می گویم خدایا مرا ببخش و آرامش و صبر مرا زیاد کن ...
گاهی اوقات ما آدم ها کمک کردن و یاری رساندن به همدیگر را به حساب دلگیری و کدورت های گذشته می گذاریم و همدلی و همراهی و شاید انسانیت را از هم دریغ می کنیم.